ΚΑΙ τ’ άγαλμ’ αγωνίστηκα για το ναό να πλάσω
στην πέτρα τη δική μου απάνω,
και να το στήσω ολόγυμνο, και να περάσω,
και να περάσω, δίχως να πεθάνω.
Και το ’πλασα. Κι οι άνθρωποι, στενοί προσκυνητάδες
στα ξόανα τ’ άπλαστα μπροστά και τα κακοντυμένα,
θυμού γρικήσαν τίναγμα και φόβου ανατριχάδες,
κι είδανε σαν αντίμαχους και τ’ άγαλμα κι εμένα.
Και τ’ άγαλμα στα σκύβαλα, κι εμέ στην εξορία.
Και προς τα ξένα τράβηξα το γοργοπέρασμά μου·
και πριν τραβήξω, πρόσφερα παράξενη θυσία·
έσκαψα λάκκο, κι έθαψα στο λάκκο τ’ άγαλμά μου.