poiima_imeras

ΜΑΡΤΙΟΣ

Pοδίζ’ η πρώτη του Μάρτη μέρα,

και στο παιδάκι της η μητέρα

γελώντας πάει:

«Με μάρτη έρχομαι το λαιμό σου να στεφανώσω· σαν άγγελός σου

θα σε φυλάει.

» Από χρυσάφι, προτού να φέξει,

με τί φροντίδα τον έχω πλέξει

για σε, χρυσό μου!

Με κάθε χρώμα τον έχω ντύσει,

ουράνιο τόξο, που θα στολίσει

τον ουρανό μου. [...]

Τοῦ Μαρτιοῦ δεκάξη. Τυρινή.

Κ’ ἔξαφνα κι ἀπογεματιανή,

μὲ τὸν Ἀντωνάκη συνοδό,

τί χαρά! Καὶ μασκαράτα νὰ σὲ ἰδῶ.

*

Ἄ! μὲ κάποιαν ἀνεβλάβεια, βεβαιώσου,

στὸ χαριτωμένο πρόσωπό σου

πού, ποιητής, εὐλαβικὰ τ’ ἀγάπησα,

βάζεις χέρι, κ’ ἔγινες… Ἀράπισσα!

*

Γιὰ τὰ γέλια κι ἂν μεταμορφώθηκες,

μὰ δὲν ἤσουν γιὰ τὰ γέλια.

Στὴν ἀπόκρια τὴν τρελὴ κι ἂν παραδόθηκες,

βγῆκες Ἀραπίνα… στην ἐντέλεια.

*

Καὶ μοῦ θύμισες, καὶ δίχως νὰ τὸ θέλω,

κ’ Ἐρωτόκριτο καὶ λίγο Ὀθέλλο.

Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατον, αγνέ πατέρα

του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού,

κατέβα, φανερώσου κι άστραψ’ εδώ πέρα

στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού.

Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι,

στων ευγενών Αγώνων λάμψε την ορμή,

και με τ’ αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι

και σιδερένιο πλάσε κι άξιο το κορμί.

Κάμποι, βουνά και πέλαγα φέγγουν μαζί σου

σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός,

και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου,

Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατο, κάθε λαός.

Μ’ αρέσει το φθινόπωρο που αλλάζει στην αράδα

θωριές η φύσις κι η ψυχή καημούς με γληγοράδα,

που πριν χορτάσεις σύννεφα, κακό κι ανεμοζάλη,

πάλι γελά ο ουρανός, ο ήλιος, τ’ ακρογιάλι,

που τώρα ίσκιο λαχταράς, περίπατο κι αέρι,

και τώρα ζέστη σε γωνιά μ’ ένα βιβλίο στο χέρι.

Χειμώνας και καλοκαιριά τ’ αταίριαστο ζευγάρι,

γεννήσαν το φθινόπωρο, μονάκριβο καμάρι·

το γέλιο έχει της μάνας του, του γέρου του τα φρύδια,

κι οι δυο το θρέφουν με φιλιά και χάιδια και στολίδια.

Με το τραγούδι ολάσβηστο

και ας δείχνεσαι, και ας είσαι,

με το τραγούδι ανάτειλε,

βασίλεψε· και ζήσε,

και σβήσε· στου ύπνου αξύπνητουγειρτός το σκληρό στρώμα,

στα κρύα σου χείλη ακόματραγούδι ας πνέει, ζωή.

Αν είναι η ψυχή μέσα σου

ψυχή σαν του προφήτη,

στα μάτια ας καθρεφτίζεται

σα φως του αποσπερίτη.

Μα ξέφευγε του αμάθευτου,

ο δαίμονας ο αρχαίος, πάντα άλλος κι όλο νέος,

κι όλο άπιαστος εσύ.

Ρυθμός ας είναι ο δρόμος σου

και ο λογισμός σου ημέρα,

Ένα γαλάζιο απόκομμα, κι απάνου -μόλις τα διακρίνεις-

δυο αραχνοσύγνεφα το χάος μού φέρνουν όλου τ’ ουρανού,

και μου ξυπνά κι εντός μου η πλάση η μικροσκοπική του νου

το πρόβλημα οραματικό της απεραντοσύνης.

Στο ’να χέρι την απολλώνεια λύρα

και στ’ άλλο τ’ ουρανού τ’ αστροπελέκι·

τρικυμισμένη σου η ζωή και η μοίρα.

Απ’ το κάστρο του Λόγου σου δε στέκει

μια πέτρα στο διαβάτη να σε κράζει·

—Φήμη, εσύ κάστρο τού έχτισες, και στέκει.—

Τη Σάτιρα κι ακόμα την ταράζει

το διάβα σου, απ’ την άβυσσο η φωνή σου

τη χαρά και το θάνατο μοιράζει.

Σαν το μάρμαρο, Αρχίλοχε, της γης σου,

λαμπερή και σκληρή, δεν τη χαλάει

Χάρος κανείς τη δόξα τη δική σου.

Ολόρθη με τον Όμηρο πλάι πλάι.

Απ’ το κανάλι οι πάσαρες με τ’ απλωτά πανιά

γυρίζουν πρίμα,

μας φέρνουν τα ζακυθιανά λουλούδια τ’ ακριβά,το πέρασμά τους γλύκανε κι εσένα, πικρό κύμα!

Και πιο καλοπιθυμητά και πιο φανταχτερά

κι από τα κρίνα,

πάσαρες γοργοσάλευτες, με τ’ άσπρα σας φτερά,

μας φέρνετε τ’ αγόρια μας απ’ τη μεγάλη Αθήνα.

Κι ανοίχτε, λιακωτά, χλωρά, φουντώστε, πασκαλιές,

του πόθου η σκόλη·

και σείστε τα μαντίλια σας ανάερα, λυγερές·

παραμονεύουν οι έρωτες· ετοιμαστείτε, μόλοι,

—«Ή τούτο ή εκείνο!»
Ψυχή μου, αποκρίνεσαι:
—«Όχι! Όλα, κορμί μου!». Το ζεις και το ντύνεσαι.
Γειρτή, σφιχτοχέρα, στης κάσας τον πλούτο,
μετράς. Μια η λαχτάρα. Κι εκείνο και τούτο.

Κ. Π

Ω Εσύ που μες στο ελληνικό ηλιογέννητο ακρογιάλι

του ονειρεμένου μάς θυμίζεις φεγγαριού το φως,

πώς παίρνει από το φέγγος σου μιαν άλλη δόξα πάλι

δοξασμένος ο στίχος μου, της χάρης σου αδερφός!